Stichting Intermobiel

een leven in bed; soms voel ik me gevangen in mijn lichaam

veroni met crps leven in bedHoewel Veroni Steentjes al op haar zestiende was overtuigd van haar posttraumatische dystrofie, werd de ziekte pas 8 jaar na het ontstaan vastgesteld. Het was echter te laat om er nog iets aan te kunnen doen. De enige optie die voor haar overbleef, was een leven gekluisterd aan bed. 
 

“Niets ernstigs”

Op haar twaalfde was het allemaal begonnen. “Ik ging tijdens een verjaardagspartijtje belletje lellen en viel over een muurtje”, vertelt Veroni. “Hierdoor kwam ik met mijn schouder op een betonnen tegelpunt terecht. Ik had pijn en voelde dat mijn arm stijf was. Ook waren er verkleuringen en zwellingen te zien. Erna namen de klachten toe.”
 

De artsen zeiden echter dat er geen reden tot zorg was. Veroni: “Groeipijn of een verkeerde houding, zo werd gedacht. Ik voelde daarentegen wel degelijk dat er iets mis was. Maar wat precies, wist ik niet.” 
 

Een paar jaar later besloot de jonge meid zelf op onderzoek uit te gaan. “Ik las allerlei boeken en kwam uiteindelijk bij die van professor Goris terecht. Ik las over de ziekte dystrofie en herkende werkelijk alles. Eindelijk vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Dit moest het zijn.”

 

Lees de rest van het interview op mijn gezondheidsgids

van Iris te Voet.