Een bijzondere blinddate

Ik wil het zo graag weten,
Daarvoor heb ik zo mijn reden,
En misschien wel meerdere.
Dit is voor mijn gevoel.

De juiste manier om het een kans te geven.
Om dichterbij te komen, bij wie ik eigenlijk ben.
Gewoon op zoek naar een stukje van mezelf,

Ik hoop dat dit een beetje helpt.
Om te voelen, te ervaren,
En een antwoord te krijgen,
Op een aantal vragen….

Nu ben ik hier en wil ik graag weten hoe het is met een vrouw.
En zo, word ik voorgesteld aan jou,
Slank, tatoeages, bruine ogen, halflang, donkerblond haar,
Maar hoe je er nou echt uitziet blijft de grote vraag.

Zou jij antwoord kunnen geven,
op de vragen die er bij mij leven?
Of zou jij het ook niet weten,
en kan ik alles beter vergeten.

De afspraak staat al maanden
En onbewust blijf ik me afvragen;
Hoe zou ze zijn, hoe zou ze eruitzien?
Een vriendelijke uitstraling misschien?

Hoe ik haar zie staan,
op onze eerste afspraak.
En hoe ik beetje bij beetje, antwoord krijg, op iedere vraag.
Hoe we achter de deur van de hotelkamer verdwijnen,
waar jij mij zal leiden.

 

Waar we in alle kwetsbaarheid,
de weg vinden, in een voor mij, nieuwe vorm van intimiteit.
Hoe we lachen wanneer humor het ijs zal breken,
En het bij jou mag aanvoelen, als een warme deken.

 

Hoe we lachen en plezier maken,
hoe jij me aankijkt en we elkaar aanraken.

En als we samen lachen,
Ik bij iedere seconden denk;
Dat ik dit eigenlijk wel bij mij vind passen.
En terwijl mijn vertrouwen in jou en in mezelf groeit,
Ik me besef, dat dit me heel goed doet.

De tijd verstrijkt,
En het besef ervan, ben ik helemaal kwijt.
Het is fantastisch, het is fijn,
En het enige wat ik dan nog denk;
Dit is hoe het zou moeten zijn.

 

Dat is waar ik op hoop,
Als ik mijn ogen open,
weet ik, dat ik het heb gedroomd.
Blij, maak ik me op voor de dag,
Met die droom in m’n achterhoofd, die wel erg fijn was.

 

Dan piept mijn telefoon,
De afspraak gaat niet door.
Ze is gevallen en heeft haar knie verdraaid,
Maar hoe erg ik ook baal, stiekem moet ik ook een beetje lachen,
want het is wel weer typisch, dat het uitgerekend bij mij zo gaat.

 

Laat me dan maar weer slapen, terug dromen, gewoon even,
Mijn droom nastreven,
Zodat ik aan mijn droom, een mooie einde kan geven.
En wanneer ik wakker ben, op een bepaald moment, deze droom mag beleven.

Stefanie
juli 2026