Onzichtbaar ook voor buren

Onzichtbaar, ook voor de buren

Je kunt jarenlang in dezelfde straat wonen zonder dat je buren weten wie je bent.
Niet omdat je onvriendelijk bent.
Niet omdat je geen contact wilt.
Maar omdat je ziek bent. Zo ziek dat je huis steeds kleiner wordt en de wereld steeds verder weg.

Onlangs is het tien jaar geleden dat het VN-Verdrag Handicap in werking trad. Dat jubileum is een goed moment om opnieuw stil te staan bij inclusie. Nog altijd voelen veel mensen met een handicap zich niet gezien of gehoord. Dat geldt misschien wel het sterkst voor mensen die door een chronische ziekte grotendeels aan huis of bed gebonden zijn. Zij komen niet naar bijeenkomsten, protesten of inspraakavonden. Niet omdat ze niet mee willen praten, maar omdat hun lichaam dat niet toelaat. Juist daardoor worden hun ervaringen en behoeften gemakkelijk vergeten wanneer beleid wordt gemaakt.

Juist daarom ontstond Intermobiel in 2001, nu 25 jaar geleden. Niet zomaar als website, maar als ontmoetingsplek en kennisplatform voor mensen van wie de wereld zich vaak beperkt tot een slaapkamer of woonkamer.

Bij Intermobiel hoef je niet uit te leggen waarom een douche een dagtaak kan zijn of waarom een telefoontje soms te veel energie kost. Daar vind je mensen die aan een half woord genoeg hebben.

We vragen nooit naar een diagnose. Want wat je hebt, maakt ons verschillend. Wat je bindt, is de ervaring van een leven dat door ziekte ingrijpend is veranderd. De een leeft met ME/CVS de ander metEDS, CRPS of een andere chronische aandoening. De herkenning zit niet in de naam van de ziekte, maar in de gevolgen ervan voor het dagelijks leven.

Onzichtbaarheid is meer dan niet op televisie komen of niet worden uitgenodigd aan een overlegtafel. Het is wanneer de buurman niet weet dat je bestaat. Wanneer beleid wordt gemaakt zonder jouw stem. Wanneer een samenleving vergeet dat achter gesloten deuren mensen leven die willen meedoen, gehoord willen worden en ertoe doen.

Tien jaar na het VN-Verdrag Handicap is het tijd om ook naar die gesloten voordeuren te kijken. Want inclusie betekent niet alleen ruimte maken voor de mensen die we zien. Het betekent ook oog hebben voor degenen die we nooit tegenkomen. Juist voor deze groep blijft inclusie vaak een belofte op papier. Hoe kun je meedoen aan de samenleving als je lichaam je huis nauwelijks nog laat verlaten?

Want wie je bent, verdwijnt niet doordat je aan huis of bed gebonden bent. Alleen je zichtbaarheid wel.

Juist daarom moeten we blijven vertellen dat achter gesloten deuren mensen leven die ertoe doen.
Wat je hebt, maakt niet uit. Wat je bindt, wel.

Inclusie gaat vaak over mensen die we zien. Maar hoe zorgen we ervoor dat ook mensen die letterlijk uit beeld zijn geraakt, worden gezien? Herken je dit, of heb je ideeën hoe we deze groep beter zichtbaar kunnen maken? Ik lees graag jullie ervaringen.

#iederin #vnverdraghandicap #mindermobiel #huisgebonden #inclusie #intermobiel #telegraaf #goeddoel

 

 

Veroni Steentjes

juli 2026 

Afbeelding ChatGpt