Blootgegeven, Over afhankelijkheid, intimiteit en de laatste stukjes regie over je eigen lichaam
Blootgegeven
Over afhankelijkheid, intimiteit en de laatste stukjes regie over je eigen lichaam
Ik ben 39 jaar chronisch ziek en 32 jaar bedlegerig. Door CRPS type 2 heb ik nauwelijks functie in mijn handen en benen. Dat betekent dat ik afhankelijk ben van zorg. Voor alles. Elke dag opnieuw.
Dat woord — zorg — klinkt vriendelijk. Bijna zacht. Alsof het iets warms is. Maar zorg betekent ook dat je je lichaam moet uitbesteden.
Mensen hebben het vaak over de praktische dingen. Wassen, aankleden, eten. Dat klopt. Maar waar bijna niemand het over heeft, zijn de momenten waarop het echt schuurt. Waar het ongemakkelijk wordt. Waar je voelt dat je iets moet prijsgeven wat je nooit vrijwillig zou willen prijsgeven.
Zoals intiem scheren.
Het wordt gezien als iets kleins. Iets dat “erbij hoort”. Maar dat is makkelijk gezegd als je het zelf kunt doen.
Ik vind intiem scheren belangrijk. Niet omdat het moet, maar omdat het voor mij hoort bij verzorgd zijn en bij het gevoel dat mijn lichaam nog steeds van mij is. Ook daar wil ik zelf zeggenschap over houden.
Als je afhankelijk bent, ligt dat anders.
Dan moet je iemand vragen om op een plek te komen waar normaal niemand komt. Een plek die van jou is. Of in ieder geval: dat zou die moeten zijn.
En ja, dan maakt het wél uit wie dat doet.
Je hebt voorkeur. Natuurlijk heb je die. De één voelt veiliger dan de ander. De één is zich meer bewust van de kwetsbaarheid van het moment. De één beweegt rustiger, heeft meer aandacht en voelt beter aan wat een ander nodig heeft.
Maar die voorkeur is niet altijd leidend.
Want zorg is ook planning. Roosters. Beschikbaarheid.
En dan wordt iets wat al intiem is, ineens ook nog afhankelijk van toeval.
Voor de zorgverlener is het een handeling. Iets wat gedaan moet worden.
Voor mij is het een grens die telkens opschuift.
Niet omdat ik dat wil, maar omdat het moet.
En daar zit precies het probleem.
Er wordt vaak gedaan alsof alles “normaal” wordt als je maar lang genoeg afhankelijk bent. Alsof schaamte verdwijnt. Alsof je eraan went.
Maar dat is niet zo.
Je leert ermee omgaan. Dat is iets anders.
Ik probeer daarom te houden wat ik kan houden. Zelf doen wat nog lukt. Al is het maar een klein stukje.
Zoals het verwijderen van de haren op mijn venusheuvel. Voor een ander lijkt dat misschien onbelangrijk. Voor mij is het het verschil tussen alles uit handen geven en nog íets zelf bepalen.
Dat soort kleine dingen zijn geen details.
Dat zijn de laatste stukjes regie.
Wat me misschien nog wel het meest stoort, is dat we hier zo weinig eerlijk over zijn. Intieme zorg wordt vaak gladgestreken. Verpakt in nette woorden. Alsof het daarmee minder ongemakkelijk wordt.
Maar het ís ongemakkelijk.
Het is kwetsbaar. Het schuurt. En het maakt uit wie er tegenover je staat.
Zorg gaat niet alleen over wat er gedaan wordt, maar over hoe dicht iemand bij je lichaam mag komen — en of je je daar veilig genoeg bij voelt.
Dat is geen bijzaak.
Dat is de kern.
En misschien moeten we daar eindelijk eens wat eerlijker over worden.
#zorg #intimiteit #intiemscheren #afhankelijkheid #eigen regie #intimiteit #chronisch ziek #handicap
Geschreven door Veroni Steentjes
Afbeelding: AI ChatGPT