de andere kant van de medaille
De laatste tijd houdt het me in z’n greep.
De laatste tijd weet ik het niet meer.
De laatste tijd ga ik ook steeds meer de andere kant van de medaille zien.
Eigenlijk voelt het aan de ene kant helemaal niet zo waardig.
Hoewel het me veel heeft gebracht,
en nog steeds brengt,
speelt er ook steeds vaker het idee...
Als je steeds moet betalen voor die knuffel, voor intimiteit, voor seks,
wat zegt dat dan eigenlijk?
Dat niemand mij blijkbaar leuk genoeg vindt om dat op een leuke en respectvolle manier met mij te delen, zonder dat ik daar geld voor moet geven.
Wat zegt het over mij?
Over de maatschappij?
Ben ik niet meer waard?
Die vraag stel ik mezelf steeds vaker.
Als mens, als persoon.
Maar tegelijkertijd denk ik ook:
Je bent het als mens toch waard dat je behoeftes worden erkend
en dat je ze mag invullen zoals je dat op dat moment wenst.
Juist omdat je het waard bent.
En toch, ondanks alle vraagtekens en bedenkingen,
zolang het zo moet zijn, misschien wel voor altijd,
wil ik het gewoon niet kwijt.
Ik denk niet dat ik ooit zou stoppen
met sekszorg.
Misschien wel als ik de liefde vind,
maar dat zit er gewoon nog niet in.
Misschien ooit pauzeren?
Maar de behoefte blijft.
Die hoort bij het mens-zijn, bij het leven.
En nu ik weet hoe geweldig dat kan voelen,
wil ik me dat toch niet voor de rest van mijn leven ontnemen.
Naast geluk krijg ik er ook zoveel andere fijne en mooie dingen voor terug.
Vrienden zeggen ook:
‘Jij kunt toch niet zomaar stoppen? Het maakt je zo gelukkig.’
High zonder drugs.
Ik kan rustig drie dagen teren op die twee uurtjes intens geluk.
Ik weet dat ik graag de combinatie heb,
maar zoals gezegd: het gaat voor een groot gedeelte nog niet eens over seks.
Gewoon intimiteit.
De knuffels die ik krijg.
De geborgenheid.
Waar we zo vaak mee beginnen.
Wanneer je zo achter me komt zitten,
ik dicht tegen je aan,
en jij je armen om me heen slaat.
Dat is precies wat me zo rustig en ontspannen maakt.
Een tijdlang werkte het zelfs helend.
Dat doet het nog steeds.
Net toen ik dacht dat dit niet meer werkte, merkte ik dat het dat nog steeds deed...
Wat als je het financieel eigenlijk niet meer kunt dragen,
terwijl je juist weer wat meer zou moeten sparen?
En je dat wat zo belangrijk voor je is, dreigt kwijt te raken.
Niet alleen iets wat goed doet,
maar iets wat voor nu zelfs voelt als noodzaak.
Eigenlijk heb ik het juist nu meer nodig dan ooit.
Het moet anders,
maar eigenlijk wil ik dat er niets verandert.
Wat als je ook andere zorg nodig hebt?
Dan moet je maar gewoon kiezen, wordt er gezegd.
Terwijl we steeds onze mond vol hebben over intimiteit en seksualiteit als basisrecht,
ook voor mensen met een handicap.
Maar vaak hebben we niet de mensen om ons heen om dit op een respectvolle, leuke en veilige manier mee te delen.
Dus moeten we het uitbesteden.
En ja, het wordt vergoed,
maar slechts voor een kleine groep.
Wordt het bestempeld als noodzaak of als middel om grensoverschrijdend gedrag te voorkomen, dan maak je kans.
Maar naar intimiteit en seksualiteit als basisbehoefte, of naar de positieve invloed ervan op gezondheid en kwaliteit van leven,
wordt nauwelijks gekeken.
Dus voor de meesten geldt: begin die portemonnee maar te trekken.
Om het te kunnen betalen, moeten we onszelf nog meer beperkingen opleggen.
Ondertussen zijn we wel een kwetsbare doelgroep.
Vaak hebben we al weinig te besteden,
zeker omdat er ook geld nodig is voor andere noodzakelijke zorg.
Zoiets als seks en intimiteit zit er dan vaak niet bij.
Misschien eens in de zes maanden of één keer per jaar.
En je kunt ervan uitgaan dat daar dan hard voor is gespaard.
Maar of het nu eens per jaar is, eens per halfjaar of eens in de paar maanden,
dat hoeft in feite niets uit te maken.
Want als er andere dingen op je pad komen,
word je gedwongen keuzes te maken.
Kiezen tussen vormen van zorg die allebei een deel van je gezondheid en welzijn ondersteunen?
Het is toch niet goed
dat je dit voor een basisbehoefte moet doen?
Of dat je ziet dat je spaargeld langzaam verdwijnt?
Dat mag toch niet de bedoeling zijn?
Of sparen om het vervolgens meteen weer uit te geven
om een basisbehoefte te kunnen vervullen?
Maar wat als je dat niet kunt?
Of juist móét sparen?
Want naast dit moet je natuurlijk ook nog het gewone leven betalen.
En met kosten die maar blijven stijgen,
is het eigenlijk niet meer rond te krijgen.
Ook ik zit tussen hoop en vrees,
omdat het me zoveel voldoening geeft.
Er is niemand anders om me heen met wie ik dit zo kan delen.
De gedachte dat ik dit niet meer zou kunnen doen,
gewoon zoals het nu gaat,
maakt me onrustig.
Terwijl ik hard naar een oplossing zoek,
vraag ik me af of je dit eigenlijk wel goed kúnt doen.
Stefanie
oktober 2026
Afbeelding AI