Column Gaby 18 jaar crps

In onderstaande column schrijft Gaby (1979) over wat haar bezighoudt. Ze woont in Amsterdam met haar man en twee dochters en haar zoontje Yaniv. Ze heeft zelf het complex regionaal pijnsyndroom (CRPS).

 

‘Ik wil graag fusidinezuur bestellen.’ De doktersassistente reageert: "Waarvoor gebruikt u dit?" ' Voor de lol.' wil ik zeggen, maar na 17 jaar weet ik beter. 

 

17 jaar Crps. Ik heb bijna een kind naar de volwassen leeftijd opgevoed. Het kind crps. "Crps-je kom je aan tafel" "Nee mama, eerst moet ik nog een pijnaanval aanmaken en ook nog twee dikke, paarse tenen af laten knellen!" 

 

Crps was overal bij. Op ons huwelijk. Bij de geboortes van de kinderen en bij mijn dagelijkse wandelingen, strompelend of niet.

 

Ik werd snel wijzer en wist dat vechten tegen crps geen enkele zin had. Toch wilde ik alles proberen tegen de strijd tegen crps. Dat er operaties voor nodig waren die mislukten. Dat ik twee weken in de zomer met hersenvliesontsteking in het ziekenhuis lag. Dat ik nu levenslang heb qua het filteren van licht, geluid en bewegingen.  

 

Is dat erg? Nee, want aangezien crps er toch is, kan ik crps net zo goed omarmen. Gekscherend noem ik crps 'de baby'.  De baby die volgend jaar volwassen wordt.  

 

Ik blijf voorlopig de dokter om fusidinezuur vragen, tegen de wonden die crps maakt. Omarm ik ook de wond die crps gevoelsmatig heeft gemaakt? Nee, absoluut niet, maar ik accepteer het wel. Crps is er ten slotte niet voor mijn lol, maar het is er wel. Krijsend als een baby met buikkrampjes.

 

Zou het over zijn volgend jaar, wanneer 'de baby' 18 jaar wordt?

 

Gaby Santcroos

mei 2026 

Grafische bijdrage ChatGpt

 

#crps #chronischziek #chronischepijn #ervaring #fusidinezuur