De invloed van medicijnen op mijn vrouw-zijn gevoel

‘Ik heb verdriet.
Ik mis mijn tiet.’

Er wordt vaak weinig stilgestaan bij de bijwerkingen van medicijnen. Bijsluiters noemen percentages en risico’s, maar niet wat het met je gevoel van vrouw-zijn doet als je lichaam langzaam verandert.

Sinds 2003 gebruik ik l-carnitinedrank. Dat begon met infusen van l-carnitine in combinatie met ketensin, een vaatverwijder. Eerst kreeg ik die iedere vier weken, later minder vaak vanwege de heftige bijwerkingen. Uiteindelijk lag ik na een infuus soms twee weken in het donker, omdat ik geen licht en geluid meer kon verdragen.

 

Toch ben ik jarenlang doorgegaan met de behandelingen. Eerst in het ziekenhuis, later thuis, omdat de busrit na een behandeling te zwaar werd. De therapie is wetenschappelijk niet bewezen, maar ik merkte wel degelijk verschil. Ik kreeg meer handfunctie terug en ontwikkelde meer spiermassa. Mijn ‘potloodarmpjes’ werden iets dikker en sterker.

 

Een paar jaar geleden ben ik gestopt met de infusen. Maar zodra mijn lichaam hersteld was van een behandeling, verloor ik opnieuw handfunctie. De orale medicatie ben ik altijd blijven gebruiken. Wel had ik na verloop van tijd steeds meer nodig om hetzelfde effect te behouden.

Alleen hadden de medicijnen ook een keerzijde.

Door de l-carnitine werd vet steeds meer omgezet in spieren. Dat heeft uiteindelijk zo’n effect gehad dat ik bijna geen borsten en billen meer overheb. Ooit had ik bh-maat 70C op de strakste stand. Nu draag ik 85A op zijn wijdst. Van ronde billen is weinig over; alleen kuilen op de plek waar vroeger billen zaten.

En ja, daar heb ik verdriet om.

Voor veel mensen lijken borsten misschien iets oppervlakkigs, maar voor mij horen ze bij vrouw-zijn. Bij jezelf herkennen in de spiegel. Een bh dragen is inmiddels nauwelijks nog nodig. Mijn lichaam voelt soms minder zacht, minder vrouwelijk en meer gespierd dan ik ooit gewild had.

Dat betekent niet dat ik stop met de medicatie. De voordelen zijn nog altijd groter dan de nadelen. Maar dat betekent niet dat er geen ruimte mag zijn om te rouwen om wat ik onderweg ben kwijtgeraakt.

Ik lig inmiddels al 32 jaar op bed. Door de medicatie heb ik nu een strak gespierd bovenlichaam gekregen, bijna als een topsporter. Alleen heb ik daar nooit voor gekozen in een sportschool. Mijn lichaam is gevormd door ziekte, behandelingen en overleven.

 

Veroni Steentjes
mei 2026