Gedwongen moeten kiezen voor een man zonder het kan
Ik ben volledig afhankelijk van zorg. Maar betekent dat ook dat ik mijn grenzen moet verleggen, zelfs als dat me slapeloze nachten bezorgt?
Ik heb in het verleden te maken gehad met seksueel misbruik door een man tijdens de zorg. Dat heeft diepe wonden achtergelaten. Sindsdien wil ik geen mannelijke ADL-assistent bij mijn intieme verzorging. Niet omdat ik iets tegen mannen heb, maar omdat die handelingen herinneringen oproepen die ik liever niet opnieuw beleef.
Ik weiger mannen ook helemaal niet voor alle zorg. Ze mogen me gewoon helpen met eten, drinken, medicijnen geven en andere hand- en spandiensten. Alleen bij intieme zorg ligt voor mij de grens. Dat staat ook duidelijk in mijn cliëntgegevensmap.
Maar sinds het nieuwe rooster lijkt die afspraak steeds minder te tellen.
Bij het Fokus-project waar ik woon, is het rooster onlangs aangepast vanwege bedrijfseconomische redenen. Er zijn nu diensten waarin maar één ADL-assistent aanwezig is. Tegelijkertijd is er een man aangenomen die ook overdag en 's nachts als enige ADL-assistent op het project werkt.
Vorig jaar werkte hij hier al als invaller. Door het toenmalige rooster stond hij niet alleen. Als dat toch het geval was, wist ik het vooraf en regelde ik zelf andere hulp. Niet ideaal, maar het was te doen. Nu kan dat niet altijd meer.
Volgens het management mogen ze een man niet weigeren vanwege de discriminatiewetgeving. Maar dat vraag ik toch ook helemaal niet? Ik vraag of ze rekening willen houden met mijn verleden en willen voorkomen dat hij tijdens bepaalde diensten de enige beschikbare ADL-assistent is.
Die aanpassing willen ze niet maken.
Ik krijg te horen dat hij erg aardig is en veel ervaring heeft. Dat geloof ik best. Misschien doet hij zijn werk zelfs beter dan sommige vrouwelijke collega's. Maar wat heeft dat met mijn situatie te maken?
Het gaat niet om hem. Het gaat om wat mij vroeger is aangedaan.
Alsof mijn ervaringen ineens minder erg worden omdat deze man vriendelijk is en zijn werk goed doet.
En daar zit ik dan. Als hij alleen op dienst staat en ik intieme zorg nodig heb, moet ik kiezen. Laat ik hem toch helpen, probeer ik zelf iemand anders te regelen of moet ik wachten? Maar informele zorg is niet altijd beschikbaar. Zeker niet als iemand onverwacht ziek wordt of ik dringend naar het toilet moet.
Ik heb inmiddels al een stap gezet die ik moeilijk vond. Voor mijn toilettransfer zijn twee ADL-assistenten nodig. Ik heb toegestaan dat hij als tweede persoon helpt om mij tijdens de transfer op te vangen. Daarbij houd ik mijn onderbroek aan. Die laat ik pas in de badkamer, buiten zijn zicht, uittrekken. Bij de terugweg is zijn hulp niet nodig en ben ik bovendien ontbloot.
Het is een compromis. Anders kan het betekenen dat ik urenlang, soms een hele dienst of langer, niet naar het toilet kan.
En nu twijfel ik of ik nog verder moet gaan. Is het verstandiger om hem alvast eens te laten meekijken bij mijn intieme verzorging? Misschien kan ik er dan langzaam aan wennen en wordt de angst minder. Of moet ik juist vasthouden aan mijn grens en hopen dat het nooit zover komt dat ik geen andere keuze meer heb?
Er is nog een mogelijkheid waar ik over nadenk. Ik kan Fokus vragen om mij zijn rooster tijdig door te geven. Dan weet ik wanneer hij alleen werkt en kan ik proberen andere hulp te regelen. Tegelijkertijd kan ik hem juist bewust oproepen voor handelingen waar ik geen moeite mee heb. Zo kan ik hem beter leren kennen en misschien wat vertrouwen opbouwen. Wie weet neemt daardoor de spanning af.
Dat zou ik graag willen proberen. Niet omdat ik hem uiteindelijk mijn intieme verzorging moet laten doen, maar omdat ik niet voortdurend met die angst wil rondlopen.
Alleen blijft er een probleem. Als iemand onverwacht ziek wordt of het rooster verandert, kan ik niet zomaar iemand anders uit mijn hoge hoed toveren. En dan sta ik alsnog voor dezelfde keuze. Bovendien ben ik degene die dit allemaal moet regelen.
Misschien moet ik de pleister er gewoon aftrekken en hem laten meekijken. Maar mijn gevoel zegt iets heel anders.
Alleen al de gedachte dat hij mij op een dag intiem moet verzorgen, bezorgt me slapeloze nachten. De herinneringen aan vroeger komen weer boven. Dat hij hier nu werkt en soms de enige beschikbare ADL-assistent is, geeft me ontzettend veel spanning.
En dat terwijl deze man mij persoonlijk helemaal niets heeft aangedaan.
Dat maakt het voor mij ook zo dubbel. Hij kan er niets aan doen wat een ander mij vroeger heeft aangedaan. Maar moet ik mezelf daarom dwingen om iets toe te laten waar ik zoveel last van heb?
Wat me misschien nog wel het meest dwarszit, is dat de verantwoordelijkheid uiteindelijk bij mij terechtkomt. Ik heb er niet voor gekozen om tijdens mijn verzorging seksueel misbruikt te worden. Dat is mij overkomen. Maar nu ben ik degene die zich moet aanpassen, oplossingen moet zoeken en misschien zelfs haar grenzen moet verleggen.
Ik begrijp best dat het maken van een rooster op een klein Fokus-project lastig is. En ik begrijp ook dat niet altijd met iedere wens rekening kan worden gehouden. Maar dit is voor mij geen gewone voorkeur. Het heeft te maken met misbruik tijdens de zorg en de gevolgen die ik daar nog altijd van ondervind.
Ik begrijp ook dat Fokus mannen en vrouwen gelijk moet behandelen bij het aannemen en inzetten van personeel. Maar hoe zit het dan met mijn veiligheid en mijn grenzen? Moeten die niet net zo serieus worden genomen?
Ik vraag niet om deze man te ontslaan of helemaal niet in te zetten. Ik zoek juist naar een manier waarop hij zijn werk kan doen zonder dat ik bij mijn intieme verzorging over mijn eigen grenzen heen moet gaan.
Misschien neemt mijn angst af als ik hem beter leer kennen. Misschien ook niet. Ik zou graag zelf willen bepalen hoe ver ik daarin ga, zonder dat de noodzaak om naar het toilet te kunnen of gewassen te worden mij uiteindelijk dwingt iets toe te laten waar ik niet aan toe ben.
Moet ik wachten tot ik echt geen keuze meer heb? Of moet ik nu alvast iets toelaten wat voor mij nog een stap te ver is?
Ik wou dat ik het antwoord wist.
Wat ik wel kan zeggen, is dat zorg niet alleen gaat over iemand wassen, aankleden of naar het toilet helpen. Het gaat ook over je veilig voelen bij degene die je verzorgt. Over vertrouwen en over het kunnen aangeven van je grenzen.
Ik ben al zoveel zelfstandigheid kwijtgeraakt doordat ik volledig afhankelijk ben van anderen. Juist daarom wil ik zelf kunnen blijven bepalen wie mij intiem verzorgt.
Want hoe vrijwillig is mijn toestemming nog als het alternatief is dat ik geen noodzakelijke zorg krijg?
#Zorgafhankelijkheid #Cliëntenrechten #Zelfbeschikking #SeksueelMisbruik #Fokus
Moet ik mijn grenzen verleggen omdat ik volledig afhankelijk ben van zorg?
In het verleden ben ik tijdens de zorg seksueel misbruikt door een man. Sindsdien wil ik geen mannelijke ADL-assistent bij mijn intieme verzorging. Niet omdat ik iets tegen mannen heb, maar vanwege de angst en herinneringen die dat oproept.
Voor eten, drinken, medicijnen en andere hand- en spandiensten zijn mannen gewoon welkom. Alleen bij intieme zorg ligt mijn grens. Dat staat ook in mijn cliëntgegevensmap.
Door roosterwijzigingen bij Fokus staat er nu soms een man als enige ADL-assistent op dienst. Volgens het management mogen ze hem vanwege de discriminatiewetgeving niet weigeren. Maar dat vraag ik helemaal niet.
Het gaat niet om hem. Het gaat om wat mij vroeger is aangedaan.
Ik heb al een moeilijke concessie gedaan. Bij mijn toilettransfer mag hij als tweede persoon helpen, zolang ik mijn onderbroek aanhoud. Anders kan ik soms urenlang niet naar het toilet.
Nu twijfel ik. Moet ik hem alvast laten meekijken bij intieme zorg om misschien te wennen? Of vasthouden aan mijn grens?
Ik wil hem juist beter leren kennen door hem voor andere zorg op te roepen. Ook wil ik zijn rooster tijdig weten, zodat ik zo nodig andere hulp kan regelen. Maar wat als iemand onverwacht ziek wordt?
Alleen al de gedachte dat hij mij intiem moet verzorgen, bezorgt me slapeloze nachten. Terwijl hij mij persoonlijk niets heeft aangedaan.
Ik begrijp dat Fokus mannen en vrouwen gelijk moet behandelen. Maar hoe zit het met mijn veiligheid en mijn grenzen?
Ik heb niet gekozen voor het misbruik, maar moet nu wel degene zijn die zich aanpast.
Want hoe vrijwillig is mijn toestemming als het alternatief is dat ik geen noodzakelijke zorg krijg?
#Fokus #Zorgafhankelijkheid #Cliëntenrechten #Zelfbeschikking #SocialeVeiligheid