Niets was ooit teveel voor mijn vader
Van jongs af aan was mijn vader iemand die er gewoon was. Mijn moeder was thuis, mijn vader werkte hard om voor het gezin te zorgen. Sinds mijn twaalfde ben ik chronisch ziek. Het begon na een val tijdens een verjaardag, waarbij ik met mijn schouder op een tegel terechtkwam. Ik kreeg posttraumatische dystrofie, ook wel complex regionaal pijnsyndroom (CRPS) genoemd.
Vanuit mijn schouder verspreidden de klachten zich door mijn arm. Artsen wisten lange tijd niet wat het was. Ik had zelf al het vermoeden dat het dystrofie was en dat een operatie fataal kon uitpakken, maar toch werd ik geopereerd.